Error message

Deprecated function: Function create_function() is deprecated in eval() (line 1 of /home/epaideia/public_html/modules/php/php.module(80) : eval()'d code).

Υπάρχει τρόπος...

Αναδημοσιεύουμε την άποψη της Τσαμπίκας Καράκιζα, η οποία είναι Σχολική Σύμβουλος Πληροφορικής και Προϊσταμένη Επιστημονικής και Παιδαγωγικής Καθοδήγησης Δ. Ε. Νοτίου Αιγαίου. Το κείμενο αναρτήθηκε στην προσωπική της σελίδα στο facebook.

 

Δεν πιστεύω πια πως υπάρχει άλλος τρόπος να προλαβαίνεις το φασισμό σήμερα, παρά μόνο η παιδεία. Ο φασισμός δεν θεραπεύεται, γιατί έχει ρίζες βαθιές, ποντάρει σε καταπιεσμένους φόβους, θυμούς, προσβολές, απορρίψεις, ματαιώσεις, περιθωριοποιήσεις, αποτυχίες. Ανθίζει στις κρίσεις και φτιάχνει συνθήκες «έκφρασης» της οργής, κάτω από την κάλυψη της μαζικής εκτόνωσης. Δεν απαιτεί καμιά σκέψη και καμιά γνώση, και προσφέρει την ευκαιρία να είναι μια φορά κάποιος ο δυνατός, κι όχι ο αποδιοπομπαίος.

Και τι να κάνουμε λοιπόν; Τι να κάνουμε σήμερα, σ’ αυτές τις συνθήκες, σ’ αυτό το σχολείο; Δεν θα πω για τον τρόπο που διδάσκουμε, ειδικά την ιστορία και την πολιτική παιδεία, υπάρχουν πιο ειδικοί γι’ αυτό. Θέλω να πω για τα «άλλα», αυτά που λέμε σχολικό κλίμα και που επίσης σημαδεύουν και διαμορφώνουν αυριανούς πολίτες. Να καταργήσουμε λοιπόν το μονόλογο στην τάξη. Να οργανώσουμε συστηματικά διαλόγους με κανόνες και να τους τηρούμε. Να είμαστε έτοιμοι να αποδεχτούμε ταυτόχρονα πως μπορεί να κάνουμε και λάθος. Να μάθουμε τα παιδιά, με τη δική μας στάση, να μην παίζουν με το κινητό όταν ο άλλος παίζει θέατρο ή απαγγέλλει. Να τους μάθουμε δηλαδή πως όλα τα θεάματα δεν «παρακολουθούνται» όπως η τηλεόραση. Να γελάσουμε μαζί τους αλλά και να μιλήσουμε κάποια στιγμή για τι μπορεί τελικά να είναι πλάκα. Να δούμε τους αρχηγούς στις ομάδες: ανήκουμε αλλά πώς; Να ανοίξουμε την πόρτα στην κριτική με επιχειρήματα κι όχι στην κριτική της εκτόνωσης και της αυθαίρετης στάσης, ξεκινώντας από τον εαυτό μας. Να ασκήσουμε τα παιδιά στις τέχνες, να δώσουμε χώρους και τρόπους και χρόνους έκφρασης, όχι μόνο στους δημιουργούς αλλά και στους αποδέκτες. Φαίνεται πως οι δημιουργοί υπάρχουν πάντα. Αλλά πρέπει να μας νoιάξουν κάποτε και οι αποδέκτες.

Θέλουμε κριτικούς αναγνώστες, κριτικούς θεατές και ακροατές. Θέλουμε αποδέκτες που ακούνε, βλέπουν, αντιλαμβάνονται, ανατροφοδοτούνται, κινητοποιούνται στη σκέψη και στην πράξη, γίνονται δυνάμει δημιουργοί κι όχι κομπάρσοι σε σκηνικό. Να διαμορφώσουμε ευκαιρίες έκφρασης συναισθημάτων, να ποντάρουμε στη χαρά, στη φιλία, την αλληλεγγύη, τη δημιουργικότητα, την ειλικρίνεια, την ανθρωπιά, την ευθύτητα. Να ακούμε τα παιδιά, να ακούμε και πίσω από τα λεγόμενα, να «ακούμε» πολύ τους σιωπηλούς μαθητές επειδή κάτι σημαντικό έχουν σίγουρα να πουν ή επειδή πρέπει να επιτρέψουμε στο θυμό τους να υπάρξει εγκαίρως. Να ακούμε, να ακούμε, να ακούμε και ν’ αποκρινόμαστε με στάσεις …

Να βάλουμε απέναντι μας έναν καθρέφτη και να νοιώθουμε περήφανοι για το πόσο ωραίοι είμαστε, δεν έχει νόημα – το κάνουμε τακτικά αυτό με τα παιδιά μας, για να μην πω και με τους εαυτούς μας, σε μια διαρκή ναρκισσιστική αποχαύνωση. Ας μάθουμε να βλέπουμε τον άλλον. Ας σπάσουμε τον καθρέφτη που κάνει το φοβισμένο ή το περιθωριοποιημένο ή το όποιο παιδί να βλέπει τον εαυτό του θεό μέσα στα όπλα και τις σβάστικες. Ο καθρέφτης του κόσμου έχει απ’ όλα. Έχει και χαρά και αγάπη και εμπιστοσύνη και αναγνώριση από τα βλέμματα των άλλων. Αν δεν δει αυτά ο μαθητής, τότε υπάρχει περίπτωση να βλέπει μόνο το βλέμμα του τέρατος, με το οποίο θα έχει ταυτιστεί για να μπορέσει να υπάρξει, έστω και με αρνητικό τρόπο. Ή για .. «πλάκα». ΤΚ..